Een eigen bedrijf starten na je 50ste

‘Mensen verklaarden me voor gek’

Na je 50ste starten met een eigen bedrijf; is dat moedig of roekeloos? Is je laatste kans op ondernemerschap zoveel onzekerheid en risico’s waard? Of valt het met die risico’s wel mee? Voor Ien van der Pol was rampspoed een ver-van-haar-bed-show: alles wat zij als ondernemer aanraakte veranderde in goud. Tot rampenjaar 2009 aanbrak.

Van der Pol was alles behalve tevreden over de leidinggevende kwaliteiten van haar managers. Er werd volgens haar te veel gepraat en te weinig gedaan. ‘Ik was eigenwijs en vond dat ik het allemaal veel beter kon.’ De 50 gepasseerd besloot ze haar baan op te zeggen en het zelf te gaan doen. Met een laptop onder haar arm, een gehuurde ruimte, een tafel en 2 stoelen startte zij net na de eeuwwisseling haar eigen coachingspraktijk.

Als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit meer te werken

Ze kreeg veel kritiek naar haar hoofd: ’Je bent gek, je hebt een goede baan, je gaat toch niet voor jezelf beginnen op jouw leeftijd?’ Maar haar leeftijd zag Van der Pol niet als een belemmering. Ze twijfelde geen moment aan haar beslissing, want ze was ervan overtuigd dat er vraag was naar coaching. En ze had gelijk: haar praktijk was vanaf moment 1 een succes. ‘Het kon me niet schelen wat anderen vonden en welke risico’s ik me op de hals haalde. Ik wilde doen waar ik me goed bij voelde. Vanaf het moment dat ik ondernemer werd voelde ik mij het levende bewijs van de beroemde uitspraak van Gandhi: als je doet wat je leuk vindt, hoef je nooit meer te werken.’

Van eenmanszaak naar opleidingscentrum

Door kansen te herkennen en ze met beide handen aan te grijpen, stoomde haar bedrijf door. Ze zag dat er behoefte was een degelijke avondopleiding waar mensen binnen een jaar het coachingsvak konden leren. Ze zette deze opleiding op en veranderde haar eenmanszaak in opleidingscentrum Alba Academie. Ook bij deze stap hadden mensen uit haar omgeving hun vraagtekens. ‘Dat soort mensen zijn er altijd, mensen die overal een obstakel in zien. Ze vroegen zich af hoe ik de opleidingsgroepen vol zou krijgen en ook mijn leeftijd kwam weer ter sprake. Ik had geen flauw idee hoe ik het allemaal zou doen, maar had er vertrouwen in dat het goed zou komen.’

De groei ging bijna vanzelf

En dat kwam het. Zonder enige HTML-kennis bouwde ze zelf een houtje-touwtje website en binnen 14 dagen had ze haar eerste aanmelding binnen. Een paar weken later zaten alle opleidingsgroepen vol. Alba Academie moest het ene na het andere personeelslid aannemen om de groei aan te kunnen. ‘De groei ging bijna vanzelf. Natuurlijk hebben we er hard aan getrokken, maar het voelde alsof ik er nauwelijks iets voor hoefde te doen. The sky was the limit. Ik kon alles bedenken en het werd geheid een succes. Heerlijk, maar ook heel gevaarlijk.’

Van 4 ton winst naar 2,5 ton verlies

In 2009 keerde het tij drastisch. De recessie sloeg toe, het aantal studenten halveerde, en de kosten liepen door. Alba Academie ging van 4 ton winst naar 2,5 ton verlies. ‘Ik ben heel hardhandig met mijn neus op de feiten gedrukt: het ging niet vanzelf. Ik moest nare maatregelen nemen, goede mensen laten gaan en de salarissen, inclusief dat van mijzelf, omlaag bijstellen. Dit viel ook nog eens allemaal samen met mijn scheiding. 2009 was een verschrikkelijk jaar.’

Dromen los moeten laten

Om erger te voorkomen besloot Van der Pol drastisch terug te schakelen. Alba Academie ging zich alleen nog met de basis bezighouden. Extra’s en nieuwe plannen, daar was geen ruimte voor. ‘Bepaalde dromen moest ik loslaten. Op zo’n moment moet je je verliezen nemen en de mensen te koesteren die loyaal aan je blijven.’ De aanpak werkte en Alba Academie doorstond die tijd.

Het moment waarop je je moet terugtrekken

Het bedrijf is nog altijd aan het opkrabbelen, maar niet meer onder leiding van Van der Pol. In 2015 werd zij 65 en besloot ze zich terug te trekken. Ze is nog altijd eigenaar, maar iemand anders is directeur. ‘Er komt een moment binnen iedere organisatie waarop de oprichter zich terug moet trekken. Anders ga je in de weg lopen. Je moet wijs zijn en niet de illusie hebben dat je onvervangbaar bent. Ik heb met een gerust hart afscheid genomen.’