Een eigen bedrijf starten na je 50ste

‘Zit de arbeidsmarkt wel te wachten op een schoenmaker van 50-plus?’

Na je 50ste starten, is dat moedig of roekeloos? Is je laatste kans op ondernemerschap zoveel onzekerheid en risico’s waard? Of valt het met die risico’s wel mee? Frank Panhorst (53) ontdekte na 30 jaar loondienst dat hij is gemaakt voor het schoenmakersvak. Hij gooide spontaan het roer drastisch om.

Toen zijn KPN-kantoor vanwege een reorganisatie van Amersfoort naar Zwolle verhuisde, bedankte Panhorst vriendelijk voor de reistijd van 3 uur die hij dan iedere dag zou hebben. Toch pendelt hij nu dagelijks vrolijk op en neer van van zijn woonplaats Amersfoort naar Nieuwerkerk aan den IJssel, 70 kilometer verderop, waar zijn Schoen- en Sleutelservice Frank Panhorst zit. Dat hij een werkweek per maand kwijt is aan reistijd interesseert hem niets. Hij doet waar hij gelukkig van wordt.

Niet meer in loondienst

De destijds 51-jarige Panhorst maakte een sprong in het diepe door na 30 jaar loondienst te vertrekken bij KPN. Hij kwam in aanmerking voor een sociaal plan en kreeg een WW-uitkering. Dit gaf tijdelijk financiële zekerheid, maar omdat zijn pensioenleeftijd nog lang niet in zicht was kon hij niet achterover leunen. ‘1 ding was zeker: in loondienst wilde ik niet meer. Maar wat ik dan wel wilde doen, daar had ik nog geen idee van.’

Toeval

Brocante meubeltjes opknappen behoorde tot de opties. Tot hij bij toeval zijn roeping tegenkwam. Hij vergezelde zijn neef tijdens een open dag op een opleidingsinstituut waar ook een schoenmakersopleiding werd aangeboden. ‘Toen ik daar meer over hoorde dacht ik: dit is het! Ik heb een ontzettend leuk gesprek gevoerd met iemand van de opleiding, besprak dit met mijn vrouw en voor ik het wist was ik in de schoenmakerswereld beland.’

Twijfel

Zijn hart zei dat dit de juiste keuze was. Of het een verstandige keuze was, daar twijfelde hij wel aan. ‘Ik dacht: zit de arbeidsmarkt te wachten op een schoenmaker van 50-plus? toch besloot ik ervoor te gaan. Ik ben gaan netwerken in de schoenmakerswereld en ontdekte dat veel schoenmakers moeite hebben met het vinden van een opvolger. Ik zag er kansen. Het leek mij geweldig om ergens in de leer te gaan en uiteindelijk het bedrijf over te nemen.’

Sollicitatiebrieven blijven schrijven

In overleg met het UWV kon hij 1 dag in de week stage gaan lopen bij een schoenmaker in Raalte. ‘Het liefst had ik er 5 dagen vrijwillig gestaan, maar daar ging het UWV niet mee akkoord. Ik moest sollicitatiebrieven blijven schrijven, terwijl ik een heel ander toekomstplan had: mijn eigen schoenmakerij runnen.’

Krediet via microfinanciering

Eerst moest Panhorst de kneepjes van het vak leren. Toen hij het schoenmakersvak eenmaal verstond, was het tijd om op eigen benen te gaan staan. In Nieuwerkerk aan den IJssel vond hij een schoenmaker die met pensioen wilde gaan. De eigenaar nam een maand de tijd om alles aan hem over te dragen en per 1 januari 2015 was de zaak officieel van hem. ‘Het ging een stuk makkelijker dan ik vooraf gedacht had. Met name wat de financiering betreft. Je kunt wel bij een bank aankloppen, maar dan zeggen ze vriendelijk dat je het kunt vergeten. Daarom heb ik het geregeld via microfinanciering. Ik moest een plan en een motivatie indienen, op gesprek komen en kreeg vrij snel de financiering rond.’

70 uur per week

Nu is Panhorst zeven dagen in de week met schoenmaken bezig. ‘De winkel is vijf dagen per week open en daarnaast volg ik nog een opleiding tot schoenmaker. Ik weet en kan al heel veel, maar het is toch fijn om te kunnen zeggen dat je gediplomeerd bent. Ik werk nu 70 uur per week en heb veel reistijd, maar ik vind het geweldig. Als je gaat ondernemen moet je heel goed weten wat je wilt en bereid zijn er 100 procent voor te gaan.’

Geen arbeidsongeschiktheids-verzekering

Zijn vrouw is een dag minder gaan werken om hem te helpen in de schoenmakerij. Maar minder kan niet, want zij is degene die voor een stabiel inkomen zorgt. Panhorst doet er alles aan om een vaste klantenkring op te bouwen. ‘Doordat ik aan het opbouwen ben, heb ik ook nog geen arbeidsongeschiktheidsverzekering afgesloten. Al weet ik dat zoiets heel belangrijk is, zeker als je met je handen werkt. Ik ga het meteen regelen als er financieel wat lucht komt.’

20 jaar eerder moeten beginnen

Hij denkt bij zichzelf wel eens dat hij 20 jaar geleden al ondernemer had moeten worden. Zo tevreden is hij met zijn leven. ‘Maar ik werkte bij KPN in een fijne omgeving en verdiende gewoon mijn boterham. Daardoor heb ik er nooit eerder over nagedacht. Het ondernemen zit me misschien niet van jongs af aan in het bloed, maar dat betekent niet dat ik als 50-plusser geen succesvolle ondernemer kan zijn.’